Integracja sensoryczna
Integracja sensoryczna to zdolność do sprawnego gromadzenia, organizowania, przetwarzania i wykorzystywania informacji pochodzących ze świata zewnętrznego. Układ nerwowy, kształtowany już w trakcie rozwoju płodowego, dla sprawnego przetwarzania bodźców zewnętrznych musi rozwinąć się u dziecka w sposób harmonijny i niezaburzony. Niestety, nie zawsze integracja sensoryczna kształtuje się w sposób prawidłowy. W efekcie dochodzić może do rozmaitych trudności, które objawiają się na poziomie zaburzeń zachowania, kontaktów społecznych, zdolności uczenia się.
Diagnoza integracji sensorycznej oparta jest na wnikliwym wywiadzie z rodzicami, obserwacji dziecka w zabawie spontanicznej i ukierukowanej oraz w przypadku dzieci powyżej 4 roku życia na specjalistycznych testach. Na podstawie wyników opracowany zostaje indywidualny program terapii. Zajęcia prowadzone są indywidualnie. Celem terapii integracji sensorycznej jest poprawa przesyłania oraz organizacji wrażeń zmysłowych poprzez kontrolowane dostarczanie bodźców zmysłowych tak, aby dziecko odpowiedziało adekwatną reakcją adaptacyjną. Terapię zaczyna się od udrażniania tych kanałów, które są odpowiedzialne za integrowanie wrażeń na najniższym poziomie, to znaczy sfery westybularnej (zmysł równowagi), poprioceptywnej (bezpieczeństwo grawitacyjne, odczuwanie własnego ciała względem innych przedmiotów), taktylnej (dotykowej), zmysłu węchu i smaku. W wyniku zajęć prowadzonych metodą SI dokonuje się integracja sygnałów pochodzących z tych kanałów, co z kolei ułatwia przyswajanie wiadomości o świecie i uczenie się tego świata.
Terapia ta nie jest wyuczonym, stale powtarzanym schematem ćwiczeń, ale sztuką ciągłej analizy zachowania dziecka i ciągłego doboru oraz modyfikacji
stosowanych zadań, jest przeznaczona dla dzieci:
Praca z dzieckiem trwa najczęściej od 1 do 2 lat. Jest określana jako terapia "naukowej zabawy", w której używany jest specjalistyczny sprzęt stymulujący układ nerwowy: huśtawki, podwieszane platformy, balansery, hamaki, trampoliny, równie pochyłe, deskorolki, suche baseny i pomoce dostarczające bodźców wzrokowych, słuchowych, węchowych oraz dotykowych. Podczas terapii integracji sensorycznej relacje zachodzące między procesami sensorycznymi i zachowaniem ruchowym kształtują i poprawiają połączenia synaptyczne ośrodkowego układu nerwowego. W przyjaznym i bezpiecznym otoczeniu dziecko pod okiem terapeuty, uczy się w sposób efektywny automatycznie przetwarzać i wykorzystywać wrażenia sensoryczne, co w konsekwencji poprawia jego funkcjonowanie. Interwencja terapeutyczna powinna mieć miejsce jak najwcześniej, jeszcze przed rozpoczęciem nauki w szkole, tak aby dziecko na początku tego procesu osiągnęło maksimum swoich możliwości i mogło funkcjonować na poziomie swojej inteligencji.
Integracja sensoryczna to zdolność do sprawnego gromadzenia, organizowania, przetwarzania i wykorzystywania informacji pochodzących ze świata zewnętrznego. Układ nerwowy, kształtowany już w trakcie rozwoju płodowego, dla sprawnego przetwarzania bodźców zewnętrznych musi rozwinąć się u dziecka w sposób harmonijny i niezaburzony. Niestety, nie zawsze integracja sensoryczna kształtuje się w sposób prawidłowy. W efekcie dochodzić może do rozmaitych trudności, które objawiają się na poziomie zaburzeń zachowania, kontaktów społecznych, zdolności uczenia się.
Diagnoza integracji sensorycznej oparta jest na wnikliwym wywiadzie z rodzicami, obserwacji dziecka w zabawie spontanicznej i ukierukowanej oraz w przypadku dzieci powyżej 4 roku życia na specjalistycznych testach. Na podstawie wyników opracowany zostaje indywidualny program terapii. Zajęcia prowadzone są indywidualnie. Celem terapii integracji sensorycznej jest poprawa przesyłania oraz organizacji wrażeń zmysłowych poprzez kontrolowane dostarczanie bodźców zmysłowych tak, aby dziecko odpowiedziało adekwatną reakcją adaptacyjną. Terapię zaczyna się od udrażniania tych kanałów, które są odpowiedzialne za integrowanie wrażeń na najniższym poziomie, to znaczy sfery westybularnej (zmysł równowagi), poprioceptywnej (bezpieczeństwo grawitacyjne, odczuwanie własnego ciała względem innych przedmiotów), taktylnej (dotykowej), zmysłu węchu i smaku. W wyniku zajęć prowadzonych metodą SI dokonuje się integracja sygnałów pochodzących z tych kanałów, co z kolei ułatwia przyswajanie wiadomości o świecie i uczenie się tego świata.
Terapia ta nie jest wyuczonym, stale powtarzanym schematem ćwiczeń, ale sztuką ciągłej analizy zachowania dziecka i ciągłego doboru oraz modyfikacji
stosowanych zadań, jest przeznaczona dla dzieci:
- z trudnościami w uczeniu się - mających kłopoty z czytaniem, zapamiętywaniem, pisaniem, ortografią;
- nie lubiących się uczyć - mamy wrażenie, że dziecko jest "leniwe", o wszystkim zapomina, ma niską motywację i samoocenę;
- mających problemy ruchowe - słabą koordynację i opóźniony rozwój ruchowy, trudności z
utrzymywaniem równowagi (ruchy dziecka są niezgrabne, potyka się, czesto przewraca się, szybko się męczy, przewraca napotkane sprzęty);
- nadmiernie ruchliwych i nerwowych, mających kłopoty z koncentracją uwagi;
- cierpiących na nadpobudliwość psychoruchową (ADHD, ADD);
- zbyt spokojnych, powoli wykonujących codzienne czynności np. odrabianie lekcji;
- nadwrażliwych lub zbyt mało wrażliwych na bodźce - wzrokowe, słuchowe, dotykowe;
- nadwrażliwych na ruch - negatywna reakcja na ruch, choroba lokomocyjna;
- mających problemy z samoobsługą (ubieranie, zapinanie guzików, wiązanie sznurówek);
- wycofujących się z kontaktów społecznych, dziecko źle się czuje w zatłoczonych miejscach;
- nadwrażliwych emocjonalnie (wycofujących się z kontaktów emocjonalnych), z niskim
poczucie własnej wartosci;
- mających trudności z zasypianiem.
Praca z dzieckiem trwa najczęściej od 1 do 2 lat. Jest określana jako terapia "naukowej zabawy", w której używany jest specjalistyczny sprzęt stymulujący układ nerwowy: huśtawki, podwieszane platformy, balansery, hamaki, trampoliny, równie pochyłe, deskorolki, suche baseny i pomoce dostarczające bodźców wzrokowych, słuchowych, węchowych oraz dotykowych. Podczas terapii integracji sensorycznej relacje zachodzące między procesami sensorycznymi i zachowaniem ruchowym kształtują i poprawiają połączenia synaptyczne ośrodkowego układu nerwowego. W przyjaznym i bezpiecznym otoczeniu dziecko pod okiem terapeuty, uczy się w sposób efektywny automatycznie przetwarzać i wykorzystywać wrażenia sensoryczne, co w konsekwencji poprawia jego funkcjonowanie. Interwencja terapeutyczna powinna mieć miejsce jak najwcześniej, jeszcze przed rozpoczęciem nauki w szkole, tak aby dziecko na początku tego procesu osiągnęło maksimum swoich możliwości i mogło funkcjonować na poziomie swojej inteligencji.
wykonanie: projektowanie stron www
© Integratka Wszelkie prawa zastrzeżone